Benim ailemin
erkeklerinde sorunlar var onu anladım yirmi yılda, maalesef çılgınlıkta hiç
üstümüze yok,her boka mantık aramakta da üstümüze yok ama en çok sevmediğim
huyumuz çılgın olmaya çalışırken çoğu şeyi unutuveriyoruz ya da görmezden
geliyoruz.
Eğlencenin veya bir
üzüntünün içinde dünyada olan diğer şeylerden soyutluyoruz kendimizi.
Hatırlamıyoruz resmen… Bir yandan da rahat insan olmayı sevmek lazım diyorum
kendime ama gel gelelim diğerleri hep bunu kısıtlamaya ya da yönlendirmeye
çalışıyor. Peki ne yapmalı kendimizi mi soyutlayalım amk? .
